عالیه سعادتمندیان

 

نگاه نرگس

نگاه نرگسم نمناك و خيسه

گل اشك از نگاه او چكيده

غرور او كه در آئينه شكسته

دلش مثل كبوتر ماتم كشيده

دل نرگس غبار غم گرفته

نگاه گرمش از ماتم گرفته

كوير باورش احساس نديده

شب ناباورش مهتاب نديده

قناري از تو ايوانش پريده

به اوج بي نهايت ها رسيده

دل نرگس به بارون گرم نميشه                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

نگاه نرگسم روشن نمي شه

گل نرگس اسير دست باغه                    

كه اونو بي كس و تنها نذاره  

عالیه سعادتمندیان

علی اکبر شامحمدی

 

از دوریت ...

 

از دوريت غمهاي من را انتهايي نيست

اين استخوان فرسوده را ديگر كه نايي نيست

در جستجويت از نفس افتاد زانويم

اين راست قامت خستگي را انحنايي نيست؟

گفتم جوابش را كه مي داند ، سوال اين بود :

تفسير طاقت گشته اين دل را سزايي نيست؟

تصوير در تصوير غم بود و شكيبايي

اين خسته را زين بيش تاب بي وفايي نيست

حتي دگر پس لرزه هايش قطع خواهد شد

اين حنجر خشكيده را ديگر صدايي نيست

منصور طبعم را بدار غفلت آويزند

در روز روشن هم به شهر ما خدايي نيست؟

گفتم كه زيبا گر نباشي بي تو ميميرم

باور كنيد اينبار شليك هوايي نيست!

علی اکبر شامحمدی

بیگلر ژاله

 

غم جان نيست مرا

 

غم جان نيست مرا غصه جانان چكنم

ترك جان كردنم آسان غم هجران چكنم

كيست آنكس كه ترا بيند و عاشق نشود

با دل غمزده بي سرو سامان چكنم

صيد دام تو شود هر كه ببيند رخ تو

من و اين چشمه پرجوش و خروشان چكنم

مدتي هست كه مهرت به دل افتاده مرا

بي تو وعشق تو در دشت و بيابان چكنم

چكنم ترك تو و عشق تو نتوانم كرد

گر به راه تو و عشقت ندهم جان چكنم

در دياري كه به جزء ياد توام همدم نيست

با تن خسته و اين حال پريشان چكنم

بال و پر سوخته از آتش هجرم به خدا

من و اين ظلمت شب بي مه تابان چكنم

من و آشفتگي و حال خراب و غم عشق

سيل اشكم كه رسيده است به دامان چكنم

سينه ام بهر غم و ذورق بشكسته دل

با دل خون شده و موج خروشان چكنم

بادبان نيست كه با او برسم در ساحل

كشتي نوح نيم از غم هجران چكنم

ژاله چون شمع در عشقت به جهان مي سوزد

در غمت گربرسد عمر به پايان چكنم 

 

بیگلر ژاله

سمیه سلیم

 

لحظه سرودن

 

 درون لحظه پرسه می زند شعرم

و حجم ساده تکه می کند فکرم

طنین آیه رونوشت تو درتو

خلاصه می شود تمام در حرفم

و تیغ،خاطره ای کشید رو در رو

یگانه مهلتی نمی دهد دستم

قلم فقط کشیده می شود تند تند

به روی صفحه ای کنار آهنگم

نوشته می شود غریب پر احساس

ردیف و قافیه در تمام این مشقم

سمیه سلیم
 

قیصر امین پور

 

مي‌جويمت چنان كه لب تشنه آب را


محو توام چنان كه ستاره به چشم صبح

يا شبنم سپيده‌دمان آفتاب را

بي‌تابم آنچنان كه درختان براي باد

يا كودكان خفته به گهواره تاب را

بايسته‌اي چنان كه تپيدن براي دل

يا آن چنان كه بال پريدن عقاب را

حتی اگر نباشي، مي‌آفرينمت

چونان كه التهاب بيابان سراب را

اي خواهشي كه خواستني تر ز پاسخي

با چون تو پرسشي چه نيازي جواب را

قيصر امين پور
فروردين 77

حسین طاهری

 

کابوس

 

کسی شکست ، ترک خورد مثل بغض سفال                                                                                                     

کسی شبیه صداهای دور دست خیالی                                                                                  

کسی که شکل نگاهش پرنده داشت ، قفس داشت

پرنده ای که عبورش : درخت های سوالی   

کسی که عاطفه اش را برای عشق غلط دید

برای عشق زنی لای پرده ، آینه ، قالی         

زنی پر از هیجان غرور و کینه ی دیروز

غرور مسخره ی یک پرنده : بی پر و بالی     

کسی شکست ، زنی رفت ، باز حس تپیدن

شروع شد که بگوید برای لحظه ی لالی :

بیا ، نرو ، دل من مثل روزهای گذشته

به انزوای خودش رفته ، گور خانه ی خالی

                                       

حسین طاهری

قیصر شعر ایران غزل مرگ را سرود

 

حرف های ما هنوز نا تمام

تا نگاه مي كني وقت رفتن است

باز هم همان حكايت هميشگی

پيش از آنكه با خبر شوی

لحظه عزيمت تو ناگزير می شود

آی  !

ای دريغ و حسرت هميشگی

ناگهان چقدر زود دير می شود !

 

      قیصر امین پور

محمد جعفر زرگری

 

آخرین تب

                                                                                                                                                                                                            
شبیه دستمالی سرد و مرطوب است                                                                                                                                                                
که بر پیشانی تب دار ما بنشسته و دارد                                                                                                                  
به آرامی دمای جان ما را اندکی میکاهد و انگار
به روی چشمهای بسته مان ، احساس
سرمای خنک گونی دهدمان دست                                                
چرا تب دار و بیماریم                                                                   

تلنگر می زند بر جان ما آهسته و آرام
که می آییم و می بینیم یک دم
لحظه ای خاموش
و لختی بعد سرگردان وحیران
در میان کوچه های خسته ی شهر یم

کسی حتی نگاهی هم به سوی ما نیاندازد
و گاهی ما میان آن نگاه خسته مان گه گاه
سری از روی کرنش می تکانیم و نمی دانیم
برای چیست این رفتار
برای کیست

با خویشیم و ما تنها
ولی سرما
رود در جان ما تا مغز و دندا نها
که آن هم می شود آوار
بر جانم چنان دیوار

من اندک لحظه ای غمگین
کنار یک درخت بیست ، سی ساله
که پشت آن شوم پنهان
در آن تاریک بی پایان
میان نور پر رنگی که از پشت درخت
از روی تیر برق
بر رویم نمی تابد

 

نمی دانم که من با خود چه می گویم
هوا سرد است یا گرم است
لباس من زمستانی است یا پاییز
سیگاری به لب دارم
ولی نه
اه سرد من، دمادم دود می گردد
میان آن هوای گرم
عجب اوضاع حیرانی است

منم پشت درختم خسته وتنها
و پاهایم نمی داند رود یا آن که برگردد
من اینک بر نمی گردم که شاید
عمر من اینجا رسد پایان که شاید
پشت این زیبا درخت سبز
قربانگاه من باشد

من اینک می روم در خواب
فردا صبح بیدارم کنید از خواب
و آن دستار خیس از روی پیشانیم ، بردارید
که این دستار
نمناک از عرق هایی است
که من از بهر جان کندن
برای مرگ خود تا صبح باریدم

خداحافظ
نگاهت از برای جان بی جانم
همیشه گرم و روشن باد

 

    محمد جعفر زرگری

شهرام زمانی

دریادلان

ای خوشا آنا نکه دریا دل شدند
بهر ما غرقابگان ساحل شدند
ناخدا گشتند در دریای دوست
ناخدا را رهنمای دل شدند
آنقدر رفتند دور از نفس خویش
تا به اصل خویشتن واصل شدند
گاه بر درگاه آن سلطان عشق
پادشاهانی چنین سائل شدند
در وجود اسرار هستی یافتند
تا به سر نیستی نائل شدند
رزمجویانی که در پیکار نفس
مومن حق کافر باطل شدند

شهرام زمانی

 

جعفر رویینا

شبي با زلف چليپا سوي دلپريشي رو كن	دل چاك چاك ريشم تو به تار مو رفو كن
به نشين كنار دستم نفس تو مرحم دل	تو به اين دل پريشم دو سه بار گفتگو كن
تو جمال آفتابي شب من چه تيره تيره	تو به كلبه فقيران شب بي چراغ رو كن
توزديدگان مستت بده ساغري كه گفتم	به دلم كزان دو كوثر به نماز شب وضو كن
به نما به كندو بندم چه غمم كه در كمندم	ولي آن كمند مشكين به خدا زتار مو كن
دل اگر تو مشك و عنبر و گلاب ناب خواهي	تو شب دراز يلدا سر زلف يار بو كن
همه دلبران مه روي به خدا كه فتنه خيزند	چه غمم زفتنه هايت دل زار زيرو رو كن
شب عاشقان بي دل به خدا سحر ندارد	ز لب نگار ، مخلص دو سه بوسه آرزوكن

وحید حیران

چیزی که برای قلب من مبهم بود	در پیش خدا گرفتنش ماتم بود
آن بار که من سوی تو فریاد زدم	دیدم که نگاه تو چو زهر و سم بود
درباره ی تو نوشتن اکنون چه خطاست !	وقتی که خدا ، خدای تو از غم بود
اکنون که تمنای تو را خواهانم	این زخم زبانی که زدی هم کم بود
باشد که دگر بار تو باران نشود	این ها که تو دیدی همگی نم نم بود
اکنون که تو خسته زتماشای خدا	بهتر که روی هر قدمت ماتم بود

ناظره بیغرض

 

"حكايت شب "

 

و گوش مي كنم شبي به شعر رود رود شب

                   و يا حكايت غم يكـي نبود و بود شـب

به زير سقف چوبي اتاق بي ستاره ام

                 نگاه مي كنم چو ماه به گنبد كبود شب

چقدر خسته مي شوم از اتفاق لحظه ها

              و غبطه مي خورم به آن ستاره حسود شب

هنوز مانده تا اذان ولي صداي ذكر من

              چه عارفانه مي رسد به گوش دير و زود شب

خدا خدا خداي من به مهربانيت قسم

               مـرا مـرا پناه ده به خلـوت و جــود شب

كه من صدا كنم تو را درون كوچه هاي دل

               و پاسخم دهي تو در ركوع و در سجود شب

شكست بغض بسته ام ولي هنوز مي رسد

               به گوش دل حكـايت يكي نبود و بود شـب

 

مژگان دستوری

 

عكس تمام قاعده ها كار مي كني                                                                                                         

با يك اشاره روز مرا تار مي كني                                  

وقتي ارادتي كه به نام تو داشتم

ناديده فرض كرده و انكار مي كني

در سنگريز حادثه ها فكر مي كنم

با من شبيه ابرهه رفتار مي كني

كاري بكن توكل از دست رفته را

از اين قبيل معجزه بسيار مي كني

هر گوشه از عنايت تو عين حكمت است

هر چند عكس قاعده ها كار مي كني

 

محمد اخضری

خوشا شيراز اين شيرين دهنها

                               بنازم خنده نازك بدنها

يكي ديدم كه مي گفت اين به تكرار

                            هنر يعني فرارازدست زنها

                                    ***

بس كه زيبايي نگاهت مي كنند         ديده محو روي ماهت مي كنند

ناز كم كن حرف دل رنجي مزن        كين گدايان پادشاهت مي كنند

                                  ***

مقدم ببر منت ليلي مكش              

                            تو مجنون مشو ناز ليلي مكش

در اين عصر وحشت كه زن شوهر است 

                                 مجرد بمان زن ذليلي مكش

 

حسین ادبی

 

شعر به انگلیسی همراه با داستان آن

Angel dies ?

When an angle dies

The clouds in the skies

Cries , Cries and Cries

And my eyes too

Walking in the rain

To relive my pain

Bake on my mind again

Rain and her memories too

Never an angel dies

For ever she is in the skies

Another angel cries and cries on the earth too

You are my two angels

And I love both of you

July , 2007 Kutaisi Georgia

 

بچه ها مي خوام بگم يه قصه اي

قصه پر غم و در و غصه اي

قصه اي تو شهر دور

آدم هاي جور وا جور

پشت اون كوه كبود

يكي بود يكي نبود

دو تا خواهر دو رفيق

دو رفيق بس شفيق

قلبشان پاكتر از يك آسمون  

منو مي ديدند و ميگفتند دايي جون

دو تا خواهر دوتا ماه

يكي اسمش نئونا يكي اسمش تانيا

ديشبي يكي از اين فرشته ها

مرده ، نه فرشته كه نمي ميره

رفته اون به آسمون پيش خدا

نئونا رفته ديگه به آسمون

تانيا مونده واسم

غم وتنهايي و باز رو دوشم

از چشام انگاري بارون مي باره

ابرا هم گريه مي كردند اين روزا

ابراهم گريه مي كردند اين روزا

 

              حسین ادبی

مریم جدلی

 

"راز مبهم "

 

امشب برایت راز دارم ، راز یک مرد

                     مردی که شب را با  اشاره صبح می کرد

راز درون سینه اش را ، کس نفهمید

                    آن راز ماند آنجا پر از خاک و پر از گرد

در کوچه های خاطراتش پرسه می زد

                      با هرنفس اومی کشید آه از سر درد

یک روز همراهش شدم ، سایه به سایه

                       پس کوچه ها فریاد که برگرد ، برگرد

حسی مرا در انتهای کوچه می خواند

                       اما دلم پای مرا راضی نمی کرد

 آن روز از دلواپسی جان دادم انگار

                        برگشتم از راهی که رفتم لیک با درد

شب شد دوباره کوچه و آن مرد شبگرد

 

                         مردی که شب را با شاره صبح می کرد   

 

 

 

امید رضا مجیدی

 

زیر سایه درخت

 

زير سايه درختي نشسته
بي تصور بي فكر مي نويسم
همه كس مي خندند و مي نگرند
مي نويسم اما لحظه ها مي دانندكه من مي بينم
همه كس مي دانند و به من مي خندند
و من از ديدن آن خوشحالم
هيچ كس چون من نيست
لحظه ام مال من است
من در اين نقطه هزاران بار متولد شده ام
همه كس مي خندند و مرا مي نگرند
من ولي مي خواهم ثروت خويش را به آنها بدهم
مثل جان باختن است
من به دنبال خودم مي گشتم
عشق را هم ديدم
يك فرشته تكه اي فكر را به من تعارف كرد
جسم ابليس به من باورداد
من به او خنديدم و به او گفتم هيس
او به من مي نگريست
و نمي دانست در درونم چيست
همه كس را ديدم
و فقط عشق مرا ياور بود
دست و پايم مسلح
آب در قلب سرم جاري بود
و در آن لحظه موهاي سرم جاري شد
و جبينم خط خورد
در به رويم وا شد
نور چشمم را شست

دختري را ديدم زيبا بود
قلمي داد به من و مرا راهي كرد
همه كس مي دانند من ولي نادانم
زير سايه درختي نشسته
بي تصور بي فكر مي نويسم
اي جماعت قلمم را برداريد
و گناهان مرا غسل دهيد
من به ناداني خويش آگاهم

امید رضا مجیدی